De stormende stier.


Het zou een titel van een nieuw album van Suske en Wiske kunnen zijn, ware het niet dat het echt gebeurd is en dat de afloop niet zo’n happy end had als bij Sus en Wis meestal wel het geval is.

Als kind groeide ik op tussen de begonia’s, aardbeien en azalea’s van wat nu Lochristi noemt, maar indertijd nog als de aparte gemeente Beervelde te boek stond. Voor alle kwajongensstreken die ik toen met mijn vrienden en vriendinnen heb uitgehaald zou een gemiddelde hangjongere dezer dagen een mooie verzameling GAS- boetes kunnen voorleggen. Wij hadden toen nog alleen een zwart-wit tv, met een buitenhuis antenne op het dak, die door middel van een stalen kabel van in het achterhuis kon gedraaid worden tot het juiste beeld verscheen. Terwijl mijn vader aan de kabel trok riep mijn moeder “hoger” of “lager” tot de juiste stand bereikt was. Er was enkel keuze tussen de NIR (het Nationaal Instituut voor de Radio-Omroep), dat in 1960 tot BRT zou omgedoopt worden, de nederlandse tv  (Ned 1) en Rijsel (Frankrijk). Als de hogedrukgebieden op de juiste plaats lagen konden we bij wijlen ook een sneeuwrijke Duitse post zien… Maar bij mistig vriesweer liep die Duitse zender als een soort banner door alle andere posten heen.

Als het beeld begon te “rollen” sloeg één van mijn ouders met de vlakke hand hard op de zijkant van het enorme tv toestel tot het beeld terug stilstond. Een ritueel dat zich toch gemiddeld een 5 tal keer per tv avond voltrok. Afstandsbediening was nog jaren van zijn uitvinding verwijderd, wat dus een mooie conditietraining opleverde. In die tijd bepaalden de ouders nog op welke zender de tv stond en voor het nieuws van 6 begon moest je er zelfs niet aan denken om nog maar te vragen of je tv mocht kijken. Ga maar buiten spelen was het antwoord.

En dat deden we toen ook … heel vaak.. zonder gsm op zak, zonder uurwerk en zonder dat de ouders precies wisten waar we uithingen, maar wel met de heel bindende niet mis te verstane boodschap: ” Ten laatste om 6 u thuis voor het avondeten ! ”

We luisterden naar het aantal keren dat  de klok van de kerk sloeg en repten ons dan als de bliksem naar huis als de klok 6 keer geslagen had. Slechts één keer ben ik 10 m te laat thuis gekomen en zonder eten in mijn bed gevlogen. Ik sprak dikwijls, over de haag van de tuin met de buren, af met mijn beste vriend, enig kind van de buren, en gingen samen de velden in om te gaan vissen of eieren te zoeken van waterkiekens (waterhoenen)… Dat vissen stelde niet veel meer voor dan met een zelfgemaakt schepnet op jacht te gaan naar stekelbaarsjes en salamanders, die toen der tijd nog met massa’s in onze grachten en beken voorkwamen. Maar die warme zomer waren de meeste grachten en beken drooggevallen en moesten we noodgedwongen op zoek gaan naar alternatieven en andere avonturen verzinnen.

Onze inspiratie haalden we op een dag uit een item uit het nieuws van 6 van de vorige dag, waarin we voor het eerst beelden te zien hadden gekregen van het verre Spanje en zijn traditie van Stierengevechten . Zou dat echt waar zijn dat een stier door een rode lap wordt aangetrokken ?

Ik had nog wat oude rode gordijnen gevonden bij ons ma op de zolder en we besloten deze naar buiten te smokkelen en eens te kijken wat voor effect wij konden bekomen bij de stier, die op de weide stond, van de boerderij op het einde van de dreef waarlangs we woonden. Hoe hard we ook heen en weer zwaaiden met die rode gordijnen, de stier gaf geen krimp ! Misschien was het niet het juiste rood dachten we, want ja die gordijnenstof was eerder een beetje bordeaux van kleur.. Misschien moesten we harder zwaaien ? Of tegelijk hard tegen die stier roepen en brullen ?… We hadden zo ongeveer alles geprobeerd om die brok spieren op 4 poten in beweging te krijgen, toen mijn vriend op het prachtige idee kwam om een klomp opgedroogde modder uit de omwalling van die weide naar de stier te gooien. Zoals gezegd was de gracht bijna helemaal opgedroogd en de stokken waar de prikkeldraad aan vastgemaakt was, waren al helemaal beginnen overhellen naar de gebarsten, bijna volledig opgedroogde modder, in het midden van de poel toe.

De stier moet het al een hele tijd op zijn gespierde brede heupen hebben gekregen van ons en die klomp modder was allicht de druppel die de emmer deed overlopen… Hij stampte een paar keer op de grond, snoof woest en schraapte met zijn linker voorpoot grote geulen in de droge aarde, een wolk van stof achter het imposante lijf producerend. Dat vonden wij machtig wijs !!!

Toen schoot hij uit zijn Spaanse startblokken en stormde dwars door de prikkeldraadomheining over de uitgedroogde poel naar ons toe. Dat vonden wij niet wijs !

Vermoedelijk hebben zowel mijn vriend als ik toen alle records van zowel de sprint als het langeafstandslopen verbrijzeld, want we zijn in één ruk, zonder omkijken de lange, door hoge populieren geflankeerde dreef uitgelopen, recht naar huis, en elk onze respectievelijke kamer binnen. De gordijnen zijn nooit meer op zolder teruggekeerd…

Na bijna een uur bang afwachten durfden we eindelijk onze kamer te verlaten en terug aarzelend naar buiten te komen, bang dat die stier nog ergens in de buurt op ons stond te wachten. Fluisterend over de hoge haag vroeg ik aan mijn vriend of hij het voorval al aan zijn ouders had durven vertellen… nee .. ik ook niet. Op dat momenten hoorden we zijn vader brullen: ” Godvermiljaar !! Kamiel zijne stier is uitgebroken en loopt door ons begonia’s ” De ouders van mijn geburenvriend waren namelijk begonia kwekers en hadden een aanzienlijke oppervlakte van onze aarde met deze vredelievende bloemetjes beplant.

In een poging om, samen met nog 2 buren, die stier te proberen vangen of terug naar de wei te drijven, zijn ongeveer alle begonia’s die namiddag naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. We hadden nog geen idee van verzekeringen en dachten, in onze naïeve kindergeest, dat we de komende maanden zeker een paar boterhammen minder gingen moeten eten om het grote financiële verlies te compenseren.

Met een GAS boete zouden we zelfs niet zijn toegekomen, vrees ik.

Onze respectievelijke ouders ( +) hebben nooit de ware toedracht geweten 🙂

 

Advertenties

Over Ivan Van Wassenhove

ik ben een gepassioneerd danser van Salsa en Lindy Hop, lesgever in deze stijlen, maar hou ook veel van fotografie en reizen voor zover er tijd rest...
Dit bericht werd geplaatst in kortverhalen, Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s