Bij de Cubaanse kapster.


Een van de leuke dingen op vakantie is dat je onbezorgd uit je comfort zone kan treden en dingen doen die je thuis niet zou durven, uit schrik gezien te worden door je collega’s of buren. Of dingen die in België gewoon niet meer mogen of kunnen,zoals met de moto rijden zonder helm of midden op de autostrade stoppen om de muziek loei hard te zetten en midden op de weg met je vriendin een lekkere salsa te dansen.

Dat laatste heb ik dus met een aantal vrienden in Cuba, op één van mijn reizen die ik als freelance gids begeleidde, gedaan. Voor de lezers onder jullie die nu al bijna een hartstilstand ondergaan bij de gedachte alleen al, denkend aan al de auto’s die tegen 120 km per uur komen aangestoven en halsbrekende toeren moeten uithalen om de sterren op de autostrade vloer te ontwijken. Een autostrade in Cuba ziet er ietwat anders uit dan in Europa. De foto bij dit kortverhaal geeft een goed beeld van hoe je je een autostrade in Cuba moet voorstellen.

Hoewel dit één van de vele ervaringen is die mij altijd zal bijblijven, is er nog een andere die ik graag met jullie wil delen en die, ondanks het feit dat het perfect legaal en perfect mogelijk zou zijn in België, toch alleen maar in Cuba kan (en bij uitbreiding andere Caraïbische landen).

Bij één van mijn vele verkenningswandelingen, op zoek naar leuke plekjes en interessante gebeurtenissen, kwam ik voorbij zo’n typische Cubaanse kapperszaak. Ik dacht: “Mijn haar en baard laten bijknippen, dat is iets dat je toch minstens 1 keer in je leven in Cuba moet laten doen!” Ja, heel lang geleden had ik ook nog een baard :-).

De ietwat mollige goedlachse mulattin met kindvriendelijke heupen liet me plaats nemen op de kappersstoel, die ongetwijfeld ouder was dan ikzelf en de ganse geschiedenis van het postrevolutionair Cuba zou kunnen vertellen, ware het niet dat kappersstoelen niet kunnen spreken. Gewone stoelen trouwens doorgaans ook niet…

Ze kon natuurlijk aan mijn accent horen dat mijn Spaans eerder uit de schoolbanken kwam dan uit het Cubaanse platteland en na de nodige gegevensuitwisselingen van waar ik kwam en wat ik deed, en na het met moeite kunnen duidelijk maken waar België precies lag, ging ze enthousiast met haar schaar aan de slag, zonder ook maar een moment op te houden met vertellen, lachen en vragen stellen. Zo kwam ze natuurlijk nogal vlug aan de weet dat ik in mijn onooglijk klein en veraf gelegen thuisland salsa lessen gaf aan ietwat verlegen, houterig met de heupen draaiende mannen, die na veel aandringen van hun naar passie en vuur verlangende ega’s waren mee gekomen naar de danslessen. Ze was amper van haar verbazing bekomen, dat er, zo ver van haar geliefde Cuba en al helemaal de andere kant van die grote oceaan (waar Cubanen in regel niet over geraken) een kleine Belg was die zijn mede landgenoten de Cubaanse salsa leerde… toen er één van haar favoriete salsa nummers uit de radioboxen druiste, met de nadruk het midden van het woord. Manolin, el médico de la salsa liet zich helemaal gaan in de Egrem studio’s van oud Habana en mijn olijke kapster schoof gezwind de cape van mijn schouders en vroeg me, midden de haarplukken op de grond ten huwelijk… eu nee …. ten dans !

Ik had natuurlijk wat te bewijzen, want elke Belg kan natuurlijk gaan verkondigen dat hij salsa leraar is, maar in Cuba zou je daarmee gemakkelijk door de mand vallen. Zo gebeurde het dus dat ik op een zaterdagnamiddag in een afgebladerde wijk van La Habana Vieja salsa stond te dansen ,met de helft van mijn gezicht nog onder het scheerschuim en een massa prikkende haartjes die in het zweet van mijn nek en rug bleven kleven en mij nog de ganse namiddag een ondraaglijke jeuk zouden bezorgen. Na deze frivole dansante afleiding, ging ze gewoon door met haar werk alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Ik moet zeggen, als ik aan die namiddag terug denk, dan jeukt het nog…om terug te keren naar dat mysterieuze land waar de tijd 60 jaar is blijven stil staan en de mensen nog echt vriendelijk zijn, en je alles zouden geven, zelfs al hebben ze zelf bijna niets.

Deze zomer is het zover… eens zien of we na bijna 10 jaar onze knappe kappers mulattin nog zullen terugvinden. Ik zou er bijna mijn baard weer voor willen laten groeien. 🙂

Advertenties

Over Ivan Van Wassenhove

ik ben een gepassioneerd danser van Salsa en Lindy Hop, lesgever in deze stijlen, maar hou ook veel van fotografie en reizen voor zover er tijd rest...
Dit bericht werd geplaatst in kortverhalen, Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s