Boerenhol


In de wereldbeker wedstrijd wint België op 15 juni 1986 van de Sovjet-Unie en het toeval wil dat ik die dag met mijn beste vriend op bezoek ben bij mijn beste vriendin. We waren  niet echt voetbalfans, maar aangezien haar broer dat wel was en de tv opstond, keken we mee en werden al snel mee gesleurd in het flitsende spel van onze Rode Duivels. Voor we het goed en wel beseften begonnen we ook mee te roepen en supporteren en na een paar pintjes gingen we helemaal uit ons dak en zakten daarna af naar het centrum van Gent om verder te feesten, maar vooraf hadden we nog een helder moment en vroegen we aan mijn vriendin of ze zin had de dag nadien mee te rijden naar zee. Ja dus…

Gent leek wel aan een vroegtijdige Gentse Feesten syndroom te lijden en we lieten ons meesleuren in een colonne van toeterende auto’s en dansende fans. We eindigden op de Korenmarkt waar ik nog letterlijk op mijn handen heb gelopen tussen de gebroken glazen en flessen. Taferelen als toen zijn nu helemaal ondenkbaar geworden: de Korenmarkt vol auto’s en alle terrassen gevuld met zingende fans. Glas overal, politie nergens …

’s Morgens wakker wordend met een meer dan houten kop en ons afvragend waar al die sneetjes in onze handen en het bloed op onze kleren vandaan kwam, beseften we ineens dat we een date hadden 🙂 .

We reden dus terug naar het huis van mijn vriendin-met-de- voetbalfan-broer en verzekerden haar moeder dat we goed voor haar gingen zorgen. Halverwege de rit naar de kust uitte ze haar bezorgdheid over welke bikini ze nu zou aan doen en of ze nu al dan niet was aangekomen. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en begonnen te glimlachen, wat bij de vriendin nog meer onzekere blikken uitlokte. We stelden haar echter gerust dat geen enkele van die twee bikini’s haar vermeende extra kilo’s of cellulitis in de verf zou kunnen zetten. Enigszins verbaasd vroeg ze hoe wij dat zo zeker wisten en toen verklapten we haar dat we naar het naaktstrand van Groede gingen gaan, maar als ze perse wilde, dat ze dan haar beide bikini’s mocht uitproberen.

Mijn vriend en ik hadden ergens een vaag stukje over het toen vrij nieuwe en veel besproken naaktstrand gelezen en aangezien GPS en smartphone nog moest uitgevonden worden, dienden we af te gaan op de soms povere bewegwijzering in de Zeelandse polders. We waren dan ook al een klein uurtje verloren aan het rijden van het ene kleine dorpje naar het andere NOG kleinere toe ik op een gegeven moment uitriep: ” Miljaar in wat voor een Boerenhol zijn we hier nu eigenlijk terecht gekomen !! ”

Marcel, want zo heette mijn vriend reed daarop de volgende bocht door en daar zagen we het bord staan van het volgende nietige Zeelandse dorpje met in grote letters ‘ BOERENHOL’. Een collectief lachsalvo schoot door de auto en het ijs was nu helemaal gebroken, waarop Nadine, de vriendin, dus maar besloot haar bikini’s in de koffer te gooien en die dag als Eva de twee Adams te vergezellen. Het begin van een mooie, lange vriendschap. En ook al wonen we nu ver uit elkaar, een paar trefwoorden zijn voldoende om ons weer bijeen te brengen….

Boerenhol is er daar één van, maar ik ben zeker Marcel, dat je er nog wel enkele kan bijvoegen :-), die op hun beurt stof zijn voor volgende kortverhalen.

Foto’s zijn er niet beste lezers en Facebook bestond al helemaal nog niet. Vinden wij dat erg ? Neen, want de belangrijkste, mooiste, leukste, en soms meest tragische dingen die een mens meemaakt, staan voor altijd in ons geheugen gegrift. Daar is geen moderne technologie voor nodig …

 

Advertenties
Geplaatst in kortverhalen, Uncategorized | Tags: , , , , , , | 1 reactie

De stormende stier.


Het zou een titel van een nieuw album van Suske en Wiske kunnen zijn, ware het niet dat het echt gebeurd is en dat de afloop niet zo’n happy end had als bij Sus en Wis meestal wel het geval is.

Als kind groeide ik op tussen de begonia’s, aardbeien en azalea’s van wat nu Lochristi noemt, maar indertijd nog als de aparte gemeente Beervelde te boek stond. Voor alle kwajongensstreken die ik toen met mijn vrienden en vriendinnen heb uitgehaald zou een gemiddelde hangjongere dezer dagen een mooie verzameling GAS- boetes kunnen voorleggen. Wij hadden toen nog alleen een zwart-wit tv, met een buitenhuis antenne op het dak, die door middel van een stalen kabel van in het achterhuis kon gedraaid worden tot het juiste beeld verscheen. Terwijl mijn vader aan de kabel trok riep mijn moeder “hoger” of “lager” tot de juiste stand bereikt was. Er was enkel keuze tussen de NIR (het Nationaal Instituut voor de Radio-Omroep), dat in 1960 tot BRT zou omgedoopt worden, de nederlandse tv  (Ned 1) en Rijsel (Frankrijk). Als de hogedrukgebieden op de juiste plaats lagen konden we bij wijlen ook een sneeuwrijke Duitse post zien… Maar bij mistig vriesweer liep die Duitse zender als een soort banner door alle andere posten heen.

Als het beeld begon te “rollen” sloeg één van mijn ouders met de vlakke hand hard op de zijkant van het enorme tv toestel tot het beeld terug stilstond. Een ritueel dat zich toch gemiddeld een 5 tal keer per tv avond voltrok. Afstandsbediening was nog jaren van zijn uitvinding verwijderd, wat dus een mooie conditietraining opleverde. In die tijd bepaalden de ouders nog op welke zender de tv stond en voor het nieuws van 6 begon moest je er zelfs niet aan denken om nog maar te vragen of je tv mocht kijken. Ga maar buiten spelen was het antwoord.

En dat deden we toen ook … heel vaak.. zonder gsm op zak, zonder uurwerk en zonder dat de ouders precies wisten waar we uithingen, maar wel met de heel bindende niet mis te verstane boodschap: ” Ten laatste om 6 u thuis voor het avondeten ! ”

We luisterden naar het aantal keren dat  de klok van de kerk sloeg en repten ons dan als de bliksem naar huis als de klok 6 keer geslagen had. Slechts één keer ben ik 10 m te laat thuis gekomen en zonder eten in mijn bed gevlogen. Ik sprak dikwijls, over de haag van de tuin met de buren, af met mijn beste vriend, enig kind van de buren, en gingen samen de velden in om te gaan vissen of eieren te zoeken van waterkiekens (waterhoenen)… Dat vissen stelde niet veel meer voor dan met een zelfgemaakt schepnet op jacht te gaan naar stekelbaarsjes en salamanders, die toen der tijd nog met massa’s in onze grachten en beken voorkwamen. Maar die warme zomer waren de meeste grachten en beken drooggevallen en moesten we noodgedwongen op zoek gaan naar alternatieven en andere avonturen verzinnen.

Onze inspiratie haalden we op een dag uit een item uit het nieuws van 6 van de vorige dag, waarin we voor het eerst beelden te zien hadden gekregen van het verre Spanje en zijn traditie van Stierengevechten . Zou dat echt waar zijn dat een stier door een rode lap wordt aangetrokken ?

Ik had nog wat oude rode gordijnen gevonden bij ons ma op de zolder en we besloten deze naar buiten te smokkelen en eens te kijken wat voor effect wij konden bekomen bij de stier, die op de weide stond, van de boerderij op het einde van de dreef waarlangs we woonden. Hoe hard we ook heen en weer zwaaiden met die rode gordijnen, de stier gaf geen krimp ! Misschien was het niet het juiste rood dachten we, want ja die gordijnenstof was eerder een beetje bordeaux van kleur.. Misschien moesten we harder zwaaien ? Of tegelijk hard tegen die stier roepen en brullen ?… We hadden zo ongeveer alles geprobeerd om die brok spieren op 4 poten in beweging te krijgen, toen mijn vriend op het prachtige idee kwam om een klomp opgedroogde modder uit de omwalling van die weide naar de stier te gooien. Zoals gezegd was de gracht bijna helemaal opgedroogd en de stokken waar de prikkeldraad aan vastgemaakt was, waren al helemaal beginnen overhellen naar de gebarsten, bijna volledig opgedroogde modder, in het midden van de poel toe.

De stier moet het al een hele tijd op zijn gespierde brede heupen hebben gekregen van ons en die klomp modder was allicht de druppel die de emmer deed overlopen… Hij stampte een paar keer op de grond, snoof woest en schraapte met zijn linker voorpoot grote geulen in de droge aarde, een wolk van stof achter het imposante lijf producerend. Dat vonden wij machtig wijs !!!

Toen schoot hij uit zijn Spaanse startblokken en stormde dwars door de prikkeldraadomheining over de uitgedroogde poel naar ons toe. Dat vonden wij niet wijs !

Vermoedelijk hebben zowel mijn vriend als ik toen alle records van zowel de sprint als het langeafstandslopen verbrijzeld, want we zijn in één ruk, zonder omkijken de lange, door hoge populieren geflankeerde dreef uitgelopen, recht naar huis, en elk onze respectievelijke kamer binnen. De gordijnen zijn nooit meer op zolder teruggekeerd…

Na bijna een uur bang afwachten durfden we eindelijk onze kamer te verlaten en terug aarzelend naar buiten te komen, bang dat die stier nog ergens in de buurt op ons stond te wachten. Fluisterend over de hoge haag vroeg ik aan mijn vriend of hij het voorval al aan zijn ouders had durven vertellen… nee .. ik ook niet. Op dat momenten hoorden we zijn vader brullen: ” Godvermiljaar !! Kamiel zijne stier is uitgebroken en loopt door ons begonia’s ” De ouders van mijn geburenvriend waren namelijk begonia kwekers en hadden een aanzienlijke oppervlakte van onze aarde met deze vredelievende bloemetjes beplant.

In een poging om, samen met nog 2 buren, die stier te proberen vangen of terug naar de wei te drijven, zijn ongeveer alle begonia’s die namiddag naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. We hadden nog geen idee van verzekeringen en dachten, in onze naïeve kindergeest, dat we de komende maanden zeker een paar boterhammen minder gingen moeten eten om het grote financiële verlies te compenseren.

Met een GAS boete zouden we zelfs niet zijn toegekomen, vrees ik.

Onze respectievelijke ouders ( +) hebben nooit de ware toedracht geweten 🙂

 

Geplaatst in kortverhalen, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Nieuwjaarsreceptie Gent – ientse mé suiker ?


Eéntje mee suiker of eentje mee zeem ? Deze Gentse uitdrukking bracht me op het idee deze editie van de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent niet ongemerkt voorbij te laten gaan.
Denkend over allerlei Gentse tradities en uitdrukkingen kwam ik op het idee te werken rond het thema van de ” gestreken mastellen “. Tevens hebben veel Gentenaren de gewoonte een strijkplank mee te nemen naar de receptie omdat er altijd veel volk is en geen plaats om je drank ergens op te zetten. Ideaal dus om deze met elkaar te verbinden 😛

Ik dus aan de slag. Een aankondiging op facebook enkel voor mijn vrienden:

Beste vrienden,
jullie zijn welkom aan mijn strijkplank om op de nieuwjaarsreceptie onder of naast de stadshal , een gestreken mastel te komen eten smile-emoticon
Ik breng alvast ook een strijkijzer mee, stroom gaan we niet hebben, maar de warmte zal van jullie wel komen denk ik smile-emoticon
Een fles cava breng ik ook mee .. als we dat zoals vorig jaar allemaal doen , gaan we weer goe zat zijn….
k’ ga dus met de tram komen wink-emoticon
graag asap een seintje als je wil aanschuiven aan de mastellenstrijkplanktafel, zodat ik weet hoeveel mastellen ongeveer te bestellen tongue-emoticon
ivan
ps: zot zijn doe geen zere
bruine suiker breng ik ook mee:ééntje mee suiker ? of ééntje mee zeem …

Aangezien ik nog wel vaker mensen op het verkeerde been heb gezet, was ook hier twijfel of dit een grap was of niet … altijd spannend dus.

Toen bleek dat ook wel een redelijk aantal mensen zouden ingaan op mijn aanbod kon ik aan de voorbereidingen beginnen. Bij de bakker  dus 50 mastellen besteld.

De avond voor de receptie had ik een deelgenomen aan een tof feestje van Crazy Leggs dansschool en een aantal muzikanten waren bij mij blijven slapen. Ik dus heel stilletjes om 8 u30 naar de bakker om mijn mastellen. Toen ik terug binnen sloop zag ik alleen maar schone slapers …ik besloot in stilte verder te werken. Met de oortjes luisterend naar blues van Pinetop Perkins ging ik aan de slag.

50 x mastellen overlangs doorsnijden

100 x de helften beboteren met hoeveboter

100 x bestrooien met beetje bruine suiker

50 x helften op elkaar leggen

100 x strijken ( want ze moeten aan beide zijden goed warm worden om de suiker te laten karamelliseren )

in 2 pakken verpakken in zilverpapier en een handdoek (om warm te blijven)

heet strijkijzer wat laten afkoelen en dan in een handdoek draaien om warm te blijven

Dit alles samen met een fles cava en een beker in mijn rugzak en samen met de strijkplank op weg naar de tramhalte, mijn schone slapers alleen achterlatend. Ik besloot met de tram te gaan, omdat een mens op een receptie al eentje durft te drinken nietwaar 😛 Aan de stadshal was het om 11 u al een drukte van je welste en ik had enige moeite nog een goeie plek voor mijn gestreken mastellen act te vinden, maar uiteindelijk ben ik dan toch neergestreken ( 😀 ) ter hoogte van de mammelokker.

Tegen de tijd dat ik mijn strijkplank opgesteld had en alles uitgestald, had de eerste vriend mij al gevonden en samen deden we een try-out. Het opzet was dat zowel vrienden als een aantal toevallige passanten een gestreken mastel konden “verdienen” door mee te gaan in onze act. Dit bleek nog niet zo goed te werken… de Genste uitdrukking : ” steekt de prise moar in eu ol ” bleek in eerste instantie mensen eerder weg te jagen dan aan te trekken 😦 .

We besloten dat het beter ging gaan na een glas cava en inderdaad, niet zolang daarna hadden we prijs en slaagden we er voor de eerste keer in iemand zo zot te krijgen om met de stekker van ons strijkijzer tussen de billen ter plaatse te lopen of te springen om zogezegd groene stroom op te wekken . We lieten omstaanders voelen of ons strijkijzer al begon warm te worden en een aantal, al dan niet reeds aangeschoten stadsgenoten, snapten helemaal niet hoe het kwam dat het effectief ook warm had !

Omstaanders volgden met aandacht wat er rond ons strijkijzer gebeurde en na nog een paar glazen cava liep onze act als een trein en trok zelfs de aandacht van Het Gents Gazetje.

De video kan je hier bekijken.

Een selectie van de foto’s zet ik alvast hieronder… Na afloop van de receptie, en in het gezelschap van de veegwagen van IVAGO, zijn we nog aan het salsa- en lindy hop dansen geslagen dank zij een smart friend die een draagbare cd speler had meegebracht.

Hopelijk zijn er geen foto’s van hoe ik op het einde van de receptie met mijn strijkplank nog op de tram naar huis ben geraakt 😛

Aan iedereen een gezond, vrolijk en liefdevol jaar zonder zorgen en tegenslag gewenst !!

20160110-IMG_6462nieuwjaarsreceptie_Gent201620160110-IMG_6467nieuwjaarsreceptie_Gent201620160110-IMG_6470nieuwjaarsreceptie_Gent201620160110-IMG_6542nieuwjaarsreceptie_Gent201620160110-IMG_6550nieuwjaarsreceptie_Gent2016

 

Geplaatst in kortverhalen, Uncategorized | 2 reacties

Kotsen op de juffrouw


Wie heeft er in zijn leven nooit eens de uitspraak gedaan: die is echt om op te kotsen !? Maar in werkelijkheid doen we dat niet of toch ?
Nu moet je weten dat ik al heel mijn leven serieus veel last heb van wagenziekte, ook wel reisziekte genoemd. Laat me in de auto meerijden met iemand aan wiens rijstijl ik nog niet gewoon ben en mijn maag draait alle kanten op, nog te zwijgen van de inhoud ervan. Dus alles wat te heftig draait, heen en weer zwiept of op en neer beweegt is niet echt aan mij besteed. Boten, bussen, pretparken… ik zou bij God niet weten hoe ze ooit aan die naam zijn gekomen “pret”-parken ! Het moet iemand geweest zijn met een licht sadistisch karakter …
Soit, op een middag tijden de Gentse Feesten ben ik met mijn kinderen (ik heb 2 zonen en 2 dochters) op de vrijdagmarkt aan het kijken naar één van die attracties en mijn dochter smeekt mij bijkans om met haar op zo’n octopus met lange armen te gaan die niet alleen heel hoog heen en weer slingeren, maar ook nog eens om hun as draaien!
Ik wist op voorhand dat ik weer een verschrikkelijke namiddag tegemoet zou gaan, maar ik wou haar het plezier niet ontzeggen. En eerlijk gezegd ik vond het leuk… de eerste 15 seconden. Daarna draaide mijn maag en moest ik al mijn zelfbeheersing in de schommelende schaal leggen om, terwijl wij helemaal bovenaan zwiepten, de mensen onder ons niet met een laag kots te bedekken. Na ettelijke keren mijn opkomende maaginhoud terug te hebben ingeslikt en alle goden te hebben gesmeekt om dat verdomde machine stil te leggen, kwam ik, na wat een eeuwigheid leek, terug met trillende benen op de begane grond. Ik spurtte naar een steegje dat op het water uitkwam en liet mijn maagshake de vrije loop. De rest van de namiddag werd ik gekweld door hevige hoofdpijn en een onpasselijk gevoel dat maar heel langzaam wegebde. Elk briesje dat een geur van eten of drinken met zich meevoer, wekte terstond weer die onweerstaanbare aandrang op om mijn maag binnenste buiten te keren.

Op jonge leeftijd, zo iets van een jaar of 10, heeft een mens nog niet de zelfbeheersing, noch de kracht om zijn kots binnen te houden, laat staan terug in te slikken als die al door een niet aflatende samentrekkende maag tot achter de kiezen is aangekomen.
Zo gebeurde het dat ik elke dag mijn ontbijt voor de schoolpoort deponeerde, tot afschuw van mijn schoolkameraadjes. Veel vriendjes had ik trouwens niet toen… Medicijnen tegen reisziekte bestonden in de jaren ’60 immers nog niet.

Wat ik wel ontdekt had was, dat als ik vooraan op de bus zat en voor mij uit kon kijken, het veel langer duurde eer ik echt kotsmisselijk werd. Daarom mocht ik dus altijd op de eerste rij zitten op de bus en als het dan toch gebeurde kon ik op tijd de begeleidende juffrouw verwittigen, die op haar beurt de bestuurder liet stoppen om mij de kans te geven de wegberm met zure maagsappen en etensbrokken te voeden. Hoera we hadden een werkbare oplossing gevonden om mijn ellendige busritten van- en naar school toch ietwat draaglijker te maken.

Maar dit was buiten die ene, tuttebel van een juffrouw gerekend, die altijd alles beter wist en het maar een vorm van aanstellerij vond van mij. Met een sadistisch genoegen verplichtte ze me op de achterste bank te gaan zitten. Plaats had ik genoeg. Mijn school”vriendjes” maakten dat ze ver genoeg bij mij uit de buurt bleven.
En zo gebeurde het dat ik al heel snel het peil van mijn maag tot aan mijn strot voelde stijgen en ik de lange heen en weer schuddende bus helemaal moest aflopen om tot bij de juffrouw te komen. Als met een mond vol water maakte ik haar duidelijk dat ik het niet meer binnen hield, maar ze gebood me terug naar achter te gaan zitten. Toen ik met mijn rug naar de voorruit stond, op weg naar mijn verdoemde plaats op de achterbank, maakte de bus een onverwachte bocht naar links (of was het rechts ?) ik draaide me om en deponeerde mijn volle maaginhoud in de nek van de lieve en steeds zo vriendelijk schooljuffrouw.
Hilariteit en afschuw maakten zich afwisselend van de ganse bus meester en van de buschauffeur kreeg ik nog een draai om mijn oren bij. Godverdomme, ge moet nu zien ! Nu mag ik mijn bus beginnen kuisen. Over de schooljuf maakte hij zich precies iets minder zorgen :-).

Ik ging die dag dus naar huis met een rode wang, nog roder oortjes van schaamte en met een heel dikke rode nota in mijn klasagenda.
Thuis kon ik gelukkig aan mijn vader mijn hele verhaal kwijt, waarna hij in zijn pen kroop en een gifgroene nota aan de schooldirecteur schreef. Die stelde vervolgens een onderzoek in en wat bleek… Die zelfvoldane, hautaine trut van een juffrouw had toch wel te doen met die buschauffeur zeker ! Het werd meteen duidelijk waarom ze vooraan in de bus liever geen pottenkijkers had. Na deze klacht van mijn vader, bleken er nog minder fraaie zaken van die twee aan het licht te zijn gekomen, waarop zowel de juffrouw als de bestuurder ontslagen zijn.

Dus als u ooit nog eens denkt: die is echt om op te kotsen….
Gewoon doen !!!

Geplaatst in kortverhalen, Uncategorized | Een reactie plaatsen

übernerd !


Ik ging een aantal jaar geleden in Barcelona een week Lindy Hoppen (Barswingona) en aangezien de meteo regen voorspelde droeg ik een lange broek en hemd met mouwen. Toegekomen in Barcelona was het echter veel warmer en zonniger dan voorspeld. Ik stond daar op de middag en kon pas om 18 u in mijn appartement.. Dus valies in een locker aan het station en daar nog even vlug van kleren gewisseld. Aangezien ik niet gans mijn valies op straat wou binnenste buiten keren kwam ik tot een nogal “Nerd”-achtige combinatie en dit bracht me op het idee daar eens flink in te overdrijven en mezelf eens een paar uur te entertainen…
… dus ik met sandalen en witte kousen tot onder de knie, een onnozel sportshort en een totaal niet passende T-shirt de baan op, regelmatig zoals een nerd mijn bril met mijn wijsvinger op mijn neus duwend. Ik hoorde een groepje jongeren giechelen en ze waren overduidelijk commentaar op mij aan het geven. Ik spreek voldoende Spaans om te verstaan waar ze het over hadden en ging naar hen toe en zei: ik ben op weg naar het eerste wereldcongres over Nerds en ik vroeg mij af welke metro ik best neem naar het Casino
😀 Elke zichzelf respecterende stad heeft toch een Casino, dus daar zat ik wel safe mee dacht ik.
Hun reacties waren hilarisch ! Terwijl ze me eerst zaten uit te lachen en het er over hadden hoe belachelijk ik er uit zag was het nu plots van: Oh my God ! echt ? ik wist niet dat er een congres bestond over nerds ! Ik zei, ja ze hebben Barcelona gekozen omdat ze dat de mooiste stad van Europa vonden. Waarop ze me vriendelijk uitlegden welke metro ik moest nemen, hoe ik goedkopere tickets kon bemachtigen, me veel succes wensten en dat ik er heel goed uit zag als nerd!!
Dus je ziet, je belangrijk voordoen en een complimentje geven kan je al een heel eind op weg helpen … Ik heb gans de metrorit zitten lachen
😛

Geplaatst in kortverhalen, Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Lindy Hop danslessen April – Juni 2016


Beste bezoeker,

Hieronder een overzicht van onze lessen en onderaan het inschrijvingsformulier.

LET OP !!!

Uw inschrijving is automatisch aanvaard , zo niet dan nemen wij contact op met u.

* = onderaan vind je uitleg over de inhoud van de verschillende niveaus.
Opgelet !: Er is geen les tijdens schoolvakanties.

LINDY HOP !

Maandagen @ Sint-Niklaas/ Wima, Grote Markt 25, 9100 St.-Niklaas
Goedkope parking onder de Grote Markt op 0 min wandelen.

19.00 – 20.00 u : Beginners
20.00 – 21.00 u : Semi adv niv 2
21.00 – 22.00 u : Semi adv niv 3+4
Eerste les: Maandag 25/04/2016
10 weken. Laatste les 27/06/2016
Prijs: 80 euro P.P.

Woensdagen @ Gent/ zaal Cocteau, Jan Palfijnstraat 17, 9000 Gent
18.30 – 19.30 u : Beginners
19.30 – 20.30 u : Semi adv niv 2
20.30 – 21.30 u : Semi adv niv 3+4
Eerste les: Woensdag 27/04/2016
10 weken.Laatste les 29/06/2016
Prijs: 80 euro P.P.

cherry lips promo

* Enige verduidelijking wat de verschillende niveau’s betreft:

Beginners: Geen danservaring nodig
Semi Advanced (niv1) : Ten minste 10 uur dansles gehad
Semi Advanced (niv2) : Ten minste 20 uur dansles gehad
Semi Advanced (niv3) : Ten minste 30 uur dansles gehad

Als een groep een gemengd niveau heeft ( bvb 3+4 ) wil dit zeggen dat dit samengesteld is uit mensen die komen uit niv 2 en niv 3 en samen naar een hoger niv (3+4 dus) gaan.

In praktijk betekent dit:

1) gemeenschappelijke opwarming, met inbegrip van een 2 tal nummers social dance (change partners).
2) 1 gemeenschappelijke herhaling van de vorige figuren.
3) na +/- halve les opsplitsing in 2 groepen met afzonderlijke nieuwe figuren/ opdrachten.
Doel: Het leren dansen met mensen van een hoger/ lager niveau. Betere social mix (je leert mensen kennen uit andere niveaus)
Na elke les is er oefenavond (al dan niet met live muziek ! )

In de lessen zullen we van partner wisselen (rotatie) op vrijwillige basis, alhoewel het aan te raden is met een eigen danspartner naar de les te komen.
Inschrijven als single is toegestaan, maar onder voorbehoud. Indien de genderbalans in onevenwicht is kunnen mensen op een wachtlijst terecht komen.

Om in te schrijven voor één van de cursussen, gelieve onderstaand formulier in te vullen en je keuzes aan te duiden. (1 formulier per persoon graag, en vermeld in het vak opmerkingen de naam van je partner aub )

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Inschrijvingen Lindy Hop danslessen.


Beste dansliefhebbers,

 

Heel wat mensen zijn ondertussen al ingeschreven voor de nieuwe cursussen na nieuwjaar, en dat vinden wij uiteraard super !

Niettegenstaande op de inschrijvingspagina vermeld staat dat je inschrijving automatisch aanvaard is, is hier snel over gelezen natuurlijk 🙂

Aarzel dus niet om een mailtje te sturen mocht je twijfels of bijkomende vragen hebben.

De meeste reeksen zitten ondertussen al voor 60 % vol, dus wacht niet te lang om je in te schrijven, zeker voor de beginnersreeksen.

De infopagina met het inschrijvingsformulier vind je hier.

 

Hoppende groenten uit Lindyland !

 

Ivan en Team

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen